1301297006.jpg

บางครั้งผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่บ้านคนเดียว ทั้งๆ ที่เวลานั้นทั้งบ้านมีแต่ผม แล้วใครกันล่ะที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้อยู่ในบ้านเพียงคนเดียว

 

ผมอาศัยอยู่บ้านหลังนี้มาประมาณ 4 ปีกว่า บ้านของผมหลังนี้ตั้งอยู่ในจังหวัดปทุมธานี ผมย้ายมาจากจังหวัดสุพรรณบุรี เพราะผมต้องมาเรียนระดับปริญญาตรีที่กรุงเทพฯ

 

ในตอนปี 1-2 ผมอยู่กับพี่ชายและเพื่อนพี่ บ้านหลังนี้คึกครื้นไปด้วยเสียงของชายหนุ่มมากมาย แต่ช่วงตอนที่ผมเรียนอยู่ชั้นปี 3 เพื่อนพี่ได้ย้ายไปอยู่ที่ต่างจังหวัด และไม่นานพี่ผมก็ได้งานใหม่ย้ายไปทำที่จังหวัดสระบุรี จะกลับบ้านมาเฉพาะวันหยุดเสาร์และอาทิตย์เท่านั้น

 

เรื่องหลอนชวนขนหัวลุกก็ได้เริ่มขึ้นในคืนหนึ่ง ผมนั่งพิมพ์งานอยู่ชั้นล่างของบ้าน โต๊ะคอมพิวเตอร์ถูกตั้งติดกับผนังบ้าน เมื่อมองไปด้านซ้ายมือก็เห็นบันไดขึ้นชั้นสอง ด้านขวามือติดหน้าต่าง ช่วงนั้นน่าจะเป็นเวลาตี 1 กว่าๆ ผมพิมพ์งานใกล้เสร็จแล้ว รู้สึกง่วงนอนหนังตาหย่อนเต็มที่แต่ผมก็ต้องตาสว่างขึ้นมา


เมื่อผมรู้สึกว่ามีใครกำลังยืนอยู่ตรงบันไดแล้วจ้องมองมาที่ผม

ผมรู้สึกได้ถึงเงานั้น แต่พอผมหันไปกลับไม่พบสิ่งใดเลย นอกจากรูปที่แขวนอยู่ตรงฝาผนัง ในใจผมคิดว่าคงจะตาฝาดหรือไม่ก็ง่วงนอนจนเกินไป เลยไม่ได้คิดอะไร


แต่เงานั้นก็ยังคงมาให้เจอแบบไม่เต็มตาอยู่หลายคืน จนผมรู้สึกชินกับสิ่งที่ผมพบเห็นแล้ว และแล้วคืนที่ผมไม่คาดคิดก็มาถึง ผมจำได้ดีว่าคืนนั้นเป็นคืนวันศุกร์ วันศุกร์ที่แสนจะหลอนอยู่ในประสาทความทรงจำของผม ผมนั่งเล่นเกมจนประมาณ 5 ทุ่มครึ่ง


เงาร่างคนที่ผมไม่รู้จักก็ยังมาปรากฏให้เห็นแบบไม่เต็มตา ด้วยความชินของผม ผมก็ไม่ได้หันไปมอง แต่เงานั้นกลับคืบคลานลงมาจากบันได โดยที่ผมรู้สึกตัวได้คล้ายกับมนต์สะกดให้ผมต้องหันไปมอง


อาการขนหัวลุกของผมกำลังจะเริ่มขึ้น ผมตัดสินใจหันไปมอง สองตาที่ผมเห็นเป็นเงาลางๆ ของผู้ชายตัวท้วมๆ กำลังเดินลงบันได และค่อยๆ หายลับไปกับตาผม ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมพบเห็นคืออะไร เป็นเงาของใคร หรือเป็นสิ่งที่หลายๆ คนให้คำนิยามว่า “ผี” หรือเปล่า แต่ผมก็ไม่เคยลืมเงาหลอนๆ ที่ทำให้ผมกลัวตลอดเวลาที่ผมนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เลย


เงานั้นคอยมาหลอกหลอนอยู่เสมอ จนผมทนไม่ได้เลยเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้พี่ผมฟัง พี่ผมถึงกับตกใจกับคำที่ผมเล่าให้ฟังว่าเห็นเงาผู้ชายร่างท้วมๆ เพราะพี่ผมก็ฝันเห็นผู้ชายที่มีลักษณะเดียวกับเงาที่ผมเห็นอยู่เป็นประจำ ว่ามาขอที่พักบ้าง มาขออาหารกินบ้าง แต่พี่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร จนผมนำเรื่องนี้มาเล่าให้ฟัง


ผมและพี่เลยตกลงกันว่าจะทำบุญตักบาตรอุทิศส่วนกุศลนั้นไปให้เงาของคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาผมก็ไม่เคยเจออีกเลย...